Een windstille dag
Natuurlijk zijn de dagen dat je als houtzager stammen door het zaagraam haalt het mooist. Dan komt de molen echt tot leven. Stammen kiezen, binnenhalen, op de zaagslee leggen, uitlijnen, zagen inhangen. Het werk dat we het liefst doen.
Je zou dus zeggen: er kunnen niet voldoende zaagdagen zijn. Zeker als je bedenkt dat er op maximaal een derde van alle zaterdagen wind genoeg staat om te zagen. Maar het is niet helemaal waar.
Soms, zoals de afgelopen maand november, is er een aantal zaterdagen achtereen veel wind. Dan zaag je dus week in week uit naar hartelust. En dan merk je dat er op de molen werk blijft liggen.
Zo kwam het dat de molenaars van De Ster er afgelopen weekend blij mee waren dat er een slap oostenwindje stond, waarmee je hoogstens een beetje 'in de bril' kon draaien. De molen draaide dus lichtelijk futloos zijn rondjes. Onder ons als molenaars was de sfeer ontspannen, want de 100.000 omwentelingen zijn al ruimschoots overschreden. Dus gingen we met z'n vijven echt aan het werk. Er moesten enkele tientallen zakken haardhout worden gekloofd - de voorraad was op. Er moesten een paar verrotte delen in de sleephelling worden vervangen - we legden er zelfgezaagde iepen voor in de plaats en zetten ze in de teer. Er moest nog een uitgebroken oog in de zaagslee worden gerepareerd - we lijmden het losgebroken stuk hout vast en troffen voorbereidingen om er een ijzeren kram in te slaan.
De moraal van dit verhaal? Anders dan houtzaagmolens doen houtzagers zelden zoveel als op een windstille dag. Een leerzame constatering waarmee ik alle lezers - aan het slot van dit 'kerststukkie' - namens de gehele bemanning van De Ster fijne feestdagen toewens.
Frank van der Lecq
molenaar
|
|
|
