Dominoramp
Een zaagmolen is een indrukwekkend gevaarte, maar serieuze ongelukken gebeuren er zelden. Kleinigheden gaan wel met enige regelmaat mis, maar die horen meer tot de folklore dan dat we ons er druk over maken.
Zo drijft er wel eens een stammetje weg uit ons balkengat. Ik schreef hier al eerder over. Door baggerwerkzaamheden, doordat er kinderen op klimmen of doordat de kram niet goed is vastgeslagen waarmee de stam aan de ketting ligt, gaat zo'n stam er vandoor.
Waar ook met enige regelmaat iets bij misgaat, is het via de sleephelling naar binnen trekken van een stam, met als doel die stam te zagen. Zo'n stam is natuurlijk nat en, zeker als dat ook geldt voor de sleephelling, wil een stam, als hij is losgemaakt om te worden geschild, weleens terugglibberen de Leidsche Vaart in.
Het aan de ketting leggen en losmaken van stammen behoort tot mijn favoriete werkzaamheden. In zwembroek of in lieslaarzen ga ik daar graag het water voor in. Daarom schrok ik afgelopen week toen een collega-houtzager me riep en op een losse stam wees die aan de overkant dreef. Ik was helemaal vergeten dat ik kort daarvoor smakelijk had staan lachen toen mijn collega's een andere stam terug hadden laten glijden het water in. Ik vroeg me af hoe die stam kon zijn losgeraakt. Ik had de krammen zo goed vastgeslagen.
Pas later werd me verteld wat er was gebeurd. De stam die de sleephelling was afgegleden, had één van de stammen in het water geramd. Daar was de kram niet tegen bestand. Terwijl de te zagen stam weer naar binnen werd getrokken, was de getroffen stam weggedreven. In de terminologie van Van Kooten en De Bie: een dominoramp. En o, wat was het lastig om die stam weer in het balkengat te krijgen. Tot een optreden in zwembroek was namelijk niemand van het heldhaftige houtzagersvolkje bereid.
Frank van der Lecq
molenaar
|
|
|
