100.000
De beroepshoutzagers van vroeger zouden er om lachen. Waarna ze weer aan het werk zouden gaan, profiterend van elke dag met een behoorlijke zaagwind. En ook als vrijwillig molenaars van De Ster generen we ons er een beetje voor. Maar als puntje bij paaltje komt, kunnen we er niet omheen.
Voor de verandering fietste ik op een zondagmiddag naar de molen. Geen overall aan, wel met een laptop in de fietstas en een aantal naslagwerken, die me de mogelijkheid boden enige lichte administratieve werkzaamheden te verrichten. Niet achter mijn bureau, maar in de goed verwarmde foyer van de molen.
De wind was koud, oost en vrij slap. Het wiekenkruis kwam alleen uit z'n werk rond, koningsspil, krukas en zaagraam waren losgekoppeld en bewogen niet mee. Dat benadrukte de stilte in de molen, waar vandaag ook de ginnegappend rondklossende maalploeg ontbrak. Alleen een eenzame houtzager achter een laptop. Als ik uit het goede raampje keek, zag ik de enden passeren. Op de Leidseweg was het rustig. Veel van de passerende fietsers keken wel geïmponeerd naar de rustig draaiende Ster.
Halverwege de middag kwam Rob nog even langs, de technische whizzkid van De Ster. Hij zag de opgezeilde molen en keerde aan voor een praatje en een kop koffie. Toen hij weg was (het begon al een beetje te schemeren) ging ik nog maar eens op de kapzolder kijken. Hoe ver waren we? Nog niet ver genoeg. Ik hervatte mijn werk achter de computer.
Het was donker toen ik weer naar de kapzolder liep. 99988, 99989, 99990. Luisterend naar het getik van de teller liep ik de trap af naar de stelling. Toen ving ik de molen en begon met afzeilen, voor het laatst in 2008. Toch weer de 100.000 omwentelingen gehaald. Of net niet? Het is een vraag waar de beroepshoutzagers van vroeger om zouden lachen.
Frank van der Lecq
molenaar
|
|
|
